Yolculuğumun küçük kesitleri

Bazı sözler ağızdan çıkınca geri dönüşü olmuyor. Kalbe olan etkisini nasıl da küçümsüyoruz. Çoğu insan bunu bilmiyor gibi. Birbirimizi ne kadar yaraladığımızın farkında değiliz. Yaralamaktan haz mı alıyoruz? Neden bunu yapıyoruz? Sözlerimizle insanları öldürmek ister gibiyiz. Bu sebeple ruhumun birçok yerinden bıçaklandığını hissetmişliğim olmuştur. O sözleri havada tutabilseydim çıplak ellerimle, eminim ki ruhumu incittiğinden daha az incitirdi tenimi. Neden birbirini incitmekten korkan insanlardan olamıyoruz ki? 

Kalbi incinmiş, yaralanmışsın besbelli Bakışlarındaki karanlık nedir Neden öfkeyle bakar gözlerin Anladım, biliyorum, hissettim hissettiklerini Anlamıyor kimse seni, dinlemiyorlar dediklerini Duymuyorlar sesini ne kadar bağırsan da Dünyanın ağırlığından etkilenmiş ruhun Sıkışmış dertlerinin arasına Ait olmadığın bir yerde dolanıyor sanki Ait hissedemeyişinin sebebini görsen bir Çözülecek düğümler hayatındaki Dön bak bir etrafına Gökyüzüne, aya, bulutlara Anlamlandıramadığın uzay boşluğuna Dünyanın düşmeden havada duruşuna Kuşların birbirine çarpmadan uçuşuna Her şeyin bir anlamı var Anlamı olmasa olur muydun sen de şu anda burada Doğumun ölümün kimin içindir bir sorsana Kimin için yapmaktayız işlerimizi Biz kimiz ve nereye gitmekteyiz Açıklayabilir misin Üç beş kendini bilmezin kendini dibe layık görmesi Yanıltmasın seni Materyalistlerin tek yapabildiği budur Kendilerini et yığınından ibaret görmeleri Ve her şeyin bir tesadüf olduğunu addetmeleri Kanarsan buna kap...