Eskisi gibi okumuyor eskisi gibi yazmıyorum. Kendimden utanıyorum. Erteliyorum, bocalıyorum ve çokça uyuyorum. Bir şeyi arıyor gibiyim ama çabalamıyorum. Kendime mersiyeler yazsam yeridir şimdi, belki bunu hak ediyorum. Kendi ağıtıma ağlıyorum. Silkelese annem beni balkondan, üzerimdeki tozlar gider mi? Katlasa birkaç kat, düzelir miyim? Naftalinlere sarılıp kaldırılsam yüklüğe belki değerlenirim.
Geçmişi özleyeyim derken korkunç anılar geliyor zihnime ondan da vazgeçiyorum. Mavi hayaller kuruyorum sadece.
Yorumlar
Yorum Gönder